ساعت ۱٠:٤٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۳/۱٠
 


مطمئنا تاکنون افرادی چون کیتارو را حداقل در سیما مشاهده کرده اید و بسته به نوع سلیقه ه احتمال زیاد موجی از آرامش به سراغ شما آمده است . زندگی کردن کیتارو در طبیعت موسیقی وی را تحت تاثیر قرار داده است و با گوش کردن به موسیقیهایش می توان طبیعت را در جایی از آن جمله ها پیدا نمود و ذهن خود را در آن رها کرد؛ بارها و بارها به این مسئله اندیشیده ام که چقدر زیبا توانسته است موسیقی خود را به جهانیان عرضه کند.در این پست به دلیل کمبود مطالبی در خصوص موسیقی ژاپنی در وبلاگستان قصد دارم تا مطلبی در خصوص آن ارائه کنم .

موسیقی ژاپنی - وبساز

موسیقی سنتی ژاپن در گروه های کوچک و با سازها و صداهای محدودی اجرا میشود . کمپوزیسون این موسیقی معمولا از فرم های 3 قسمتی به نام jo-ha-kyu تشکیل میشوند و شامل یک پیش درآمد است که تاثیر اصلی ان در مرکزی و محوری و نزدیک به قطعه آخر است. این فرم بخش اعظم آثار موسیقیایی ژاپنی را تشکییل میدهد و هامونی به سبک غربی که تاکید آن بر روی ملودی و ریتم است , معمولا در موسیقی ژاپنی شنیده نمیشود .

موسیقی برای عبادت

موسیقی شینتو (Shinto) یعنی موسیقی دینی قدیم ژاپن , kagura(موسیقی خدایان ) نامیده میشود . از این موسیقی در مراسم رسمی معابد و یا مراسم سلطنتی و در جشنواره های مردمی شینتو استفاده میشود . کاهن معابد , دعای شینتو (norito) را میخواند تا از طریق آنها تزکیه یابد و نعمت های خدایان نصیب عبادت کنندگان شود . ترانه ها و رقص های جشنواره های نیز برای سرگرمی خدایان خوانده و اجرا میشود. موسیقی ایینی شینتو مشخصا با سازی بنام suzu گانک (kane) در جشنواره های موسیقی استفاده میشود . در این جشنواره ها عده ای همراه ذکر و دعا برای خدایان در خارج از معبد حرکاتی شبیه رقص نیز انجام میدهند .

موسیقی ژاپنی - وبساز

ذکر های بودائی به یکی از زبان های سانسکریت , چینی و یا زاپنی نوشته میشوند . این اوراد با موسیقی تک لحنی و یا سازهای کوبه ای همراهی میشنود . اوراد و دعاهای ژاپنی ساده تر از ذکر ها و معمولا ریتمی هستند . حرکات موزون دایره وار در جشنواره های مردمی بودائی و معمولا با صدای خوانندگان و گاهی فلوت , طبل و عودی 3 سیمه بنام shamisen همراهی میشوند . این حرکات موزون تابع هیچ سنی و جنسیتی نیست و یکسان است .

موسیقی درباری

منشا موسیقی قدیمی ژاپن به قرن هشتم میلادی و قبل تر بر میگردد . در قرن 9 ام به موسیقی komagaku (موسیقی کره و منچوری) و tagaku (موسیقی چین و هند ) تقسیم شد. سازهای بادی شامل فلوت هایی با اسامی komabue , ryueki یا kagurabue , نی های دوتایی به نام hichiriki و نوعی ارگ که شامل 17 نی بامبو است که با دهان نواخته میشود هستند . فلوت و نی دوتایی ملودی را مینوازد و ارگ دهانی موسیقی پس زینه را تشکیل میدهد . در موسیقی رقص ( bugaku) از ساز های زهی استفاده نمیشود .

 

موسیقی ژاپنی - وبساز

موسیقی تئاتری ژاپن

در اویل قرون وسطی تحت تاثیر موسیقی بودائی و شامل تعدادب عود و روایتی بود که heikebiwa نامیده میشد و برای نمایش no به کار گرفته میشد . هم نوازی عود شمال طرح های ملودیک و ریتمیکی است که احساسات و شرایط خاصی را نشان میدهد . موسیقی No شامل قسمت هایی برای اواز و ساز هاست . هنر پیشه یا گروه هم سرایان میخوانند و ساز هایی چ.ن طبل شانه ای و طبل روی زانو انها را همراهی میکند .

در یک گروه سازی کامل )hayashi ) از فلوت هم استفاده میشود که در نمایشی , قسمت های رسمی را نشانه گذاری میکند , به رنگ لحظات تعزلی اضافه میکند و هم استفاده میشود . در نمایش no از ملودی های سنتی و الگو های ریتمیک در فرم های توصیف شده استفاده میشود . آواز طبال ها بخش از هر طرح موسیقیایی را تشکیل میدهد و ممکن است بر زمان بندی موسیقی تاثیر بگذارند

منبع: وبلاگ وبساز

 


بر چسب ها: ژاپن، هنر، موسیقی، تئاتر
نظرات ()
 
 
 
ساعت ٢:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/٢٥
 

به ژاپنی یعنی سال نو مبارک!

ژاپنی ها که در شرقی ترین ناحیه آسیا زندگی می‌کنند ، گرچه همانند مردم مغرب زمین در روز نخست ژانویه به استقبال سال نو می روند اما آیین هایشان بسیار متفاوت است. ژاپنی ها نه پیرو دین حضرت مسیح که سلام خدا بر او باد - هستند که سوگشان به سبک بودایی و شادی اشان به ایین شینتو است.

مردمان سرزمین آفتاب تابان که نامشان با " صنعت نوین" توامان شده است با گردآمدن در پرستشگاهها براساس "سنت دیرینه" برای کامیابی در سال نو دعا می کنند. بسیاری بر این باورند که اینان بی مذهب ترین مردم گیتی اند.

ژاپنی ها از سه روز مانده به سال نو با تعطیل کردن کار و کسب و نصب نشانه های ویژه شامل یک شاخه کاج و سه ساقه " نی "( کادو ماتسو ) در کنار دربهای ورودی محل کارو زندگی ، به استقبال سال جدید می روند.

آویزان کردن نماد " ماتسوکاساری " متشکل از رشته های بوریا بهمراه کاغذی پله یی شکل که بصورت زیگزاک بریده شده است ، هم بر سر در خانه ها،فروشگاهها و حتی بر روی سپر خودروها از دیگر سنت های ویژه سال نو است.

" کادوماتسو " و " ماتسوکاساری " که این روزها در هر کوی و برزن شهرها وروستاها دیده می شود ، نمادی برای آرزوی موفقیت در سال نو قلمداد می شود.خانه تکانی و تمیز کردن درون و بیرون منازل و محلهای کار نیز که برای زدودن شیاطین و ارواح می باشد نیز در زمره سنتهایی است که با نام " سوسو هارایی " همچنان دست نخورده باقی مانده است.

" راهبان بودایی " با 108 بار بصدا در آوردن ناقوس آویزان در معابد که 8 مرتبه آن در دقایق پایانی سال کهنه و یکصد بار ان در نخستین دقایق روز نخست ژانویه است ، حلول سال نو را خبر می دهند. مردم بر این باورند ، شنیدن صدای این زنک ها که " جویا نو کانه " نامیدهمی شود، سبب آمرزش گناهان می شود زیرا گفته می شود ،انسان دارای 108 گناه است که صدای هر زنک ، سبب از بین بردن یکی از انها می شود.

بسیاری از مردم مایلند ، در سال نو " شوگاتسو " از معبدی در شهر تاریخی کیوتو دیدن کنند تا ناقوس 74 تنی آن که بزرگترین زنک جهان است را تماشا کنند. سه روز نخست سال نو که " شوگاتسو سان گا نی چی " است از جایگاه ویژه یی در تقویم ژاپنی ها برخوردار است، زیرا آنان معتقدند که این روزها،کلید گشایش سال جدید می باشد.

مردم این دیار که در تمامی سال به پرکاری و سخت کوشی شهرت دارند، در این روزها و بویژه در روز نخست سال نو ، از انجام کار خوداری می کنند. روز نخست ژانویه که در فرهنک ژاپنی " گان جیتسو " می باشد ، نماد تمامی سال تلقی می شود و از این رو ، افراد تلاش می کنند ، در این روز ، دلهره ، خشم و نگرانی را از خود دور کنند.

این روز ، خاطره یی برای نخستین ها نیز می باشد ، نخستین معبدی که می روند " هاشو مود"، نخستین طلوع خورشید "هاتسو هی نود " و حتی نخستین خوشنویسی در سال نو که" کاکی زومه " گفته می شود ، از ان جمله است.

خانواده های ژاپنی که به اقتضای جامعه صنعتی ،مجبورند، طی سال از هم جدا باشند ، با بهره گیری از تعطیلات سال نو دور هم جمع می شوند که این دیدار خانوادگی را " توشی گامی " می نامند.

مردم از دیر باز در تعطیلات سال نو نیز برای تبریک گفتن به خانه دوستان و خویشاوندان می روند که " نن شی " گفته می شود و هنگام این دید و بازیدها غذای سنتی " اتو سو " خورده می شود. دادن عیدی به کودکان و دوستان نزدیک که معمولا بصورت پاکتهای ویژه حاوی پول نقد موسوم به " اوتوشی داما " است نیز از دیگر سنتهای سال نو است که فروش سالانه صدها هزار پاکت ویژه، نشانه فراموش نشدن "عیدی دادن "در فرهنک ژاپنی است.

پوشاندن لباس نو به تن کودکان و استفاده بیشتر زنان از لباس سنتی کیمونو و " اوبی " نسبت به سایر مواقع نیز از دیگر سنتهای برجسته روزهای سال نو است. کارت تبریک سال نو که در زبان ژاپنی " نن گاجو " نامیده می شود ، هم از دیگر سنتهایی است که میلیونها فقره از آن ، در سال نو مبادله می شود.

پست ژاپن بگونه یی برنامه ریزی می کند تا این کارت تبریکها که معمولا تصویر حیوانی که طبق تقویم چینی، سال به آن نامگذاری شده ،در روز اول ژانویه به دست گیرندگان برسد.

خوردن غذاهای سنتی مانند " زومی " که نوعی سوپ است و " موچی " که نوعی کلوچه برنج است نیز در زمره آیین های فراموش نشدنی " شوگاتسو " می باشد. رشته" توشی کوشی سوبا " که نمادی برای درازی عمر است نیز از غذاهای سنتی سرزمین افتاب تابان است که روی بیشتر میز غذای خانواده های ژاپنی ها در روزهای نخستین سال نو چیده می شود.

" تاکو آگه" که بادبادکهای رنگی معمولا منقوش به تصاویری از سامورایی است نیز ار بازیهای دوست داشتنی کودکان است که به علت ورزش بادهای زمستانی تا دور دستها به هوا می رود. نوعی ورق بازی موسوم به " کاروتا " که بر روی انها تصویرها ، شعرها ، کلمات ، ضرب المثل ها ، گل ها یا ماهی ها دیده می شود نیز از بازیهای محبوب کوچکترها و بزرگترها در تعطیلات اول سال نو می باشد. در این بازی،فرد اول مثلا بیت نخست شعری را از روی ورقهایی که در دست دارد می خواند و نفر مقابل باید بیت دوم شعر را در میان ورقهای خود پیدا کند.

 

سال نو در ژاپن گرچه همزمان با سال نو میلادی آغاز می شود اما شمارش آن، براساس دوران به قدرت رسیدن امپراتور است که در دنیامنحصر به فرد می باشد. براساس تاریخ تقویم رسمی که روی همه نامه های اداری ، تابلوهای درون شهری، بالای روزنامه ها و حتی مهر روی پاکت نامه ها دیده می شود ، سال نوزدهم در تقویم ژاپن است.

"آکی هیتو" ، ۱۸سال پیش که پدرش " هیرو هیتو " درگذشت، به سمت امپراتور برگزیده شد که طبق قانون اساسی ، امپراتور ، نماد وحدت و مظهر مملکت است اما فاقد قدرت اجرایی می باشد. هر امپراتور وقتی به قدرت می رسد ، سال به " یک " بر می گردد ، حال اگر دوران زمامداری امپراتوران اندک باشد، ممکن است ، طی یک قرن چند سال "یک" ایجاد شود که تمایز انها مشکل است.

ژاپنی ها برای برطرف کردن این مشکل ، به دوران زمامداری هر امپراتور نام ویژه یی داده اند که دوره امپراتور کنونی " آکی هیتو " را " هی سیی " یعنی دوران صلح نامیده اند. ماهها نیز در ژاپن بر خلاف سایر کشورها دارای نام نیستند ، بلکه بر اساس ترتیب از ژانویه تا دسامبر را ماه اول تا دوازدهم می خوانند.

" گاتسو " در زبان ژاپنی به معنای ماه و " ایچی " نیز به معنای" یک" است و از این رو " ژانویه " را " ایچی گاتسو " می نامند. سال تقویمی گرچه در ژاپن همزمان با سال میلادی تغییر می کنداما"سال مالی" و " سال تحصیلی " در این کشور همزمان با آغاز بهار " اول اوریل " شروع می شود.

برخی از پژوهشگران معتقدند که این موضوع شاید بیانگر آن باشد که ژاپنی ها در گذشته از تقویمی شبیه به تقویم ایرانیان استفاده می کرده اند، همانگونه که شباهت بسیاری از سنتهای سال نو مردم سرزمین آفتاب تابان با عید نوروز ایرانیان ، تامل برانگیز است.

منبع:خبرنگاری تلویزیون


بر چسب ها: ژاپن، سال نو، هنر، تاریخ
نظرات ()
 
 
 
 

خانواده دکتر ارنست، رامکال، پرین، بچه های مدرسه والت، آن شرلی، سارا (پرنسس) کوچولو، بنر، نیک و نیکو، لوسی و مهاجران، آنت و قصه های آلپ و حنا، دختری در مزرعه...

برای نوجوانان امروزی که وقت فراغتشان را بین وبگردی و تماشای جدیدترین فیلمهای روز در شبکه های ماهواره ای می گذرانند، دشوار است تصور کنند که بخش اعظم شخصیتهای کارتونی که رویاهای کودکان دهه شصت و اوایل هفتاد را شکل می دادند، همگی از خط تولید یک شرکت ژاپنی بیرون آمده بودند.

در دوران تحریم اقتصادی، جنگ و غرب ستیزی، شرکت ژاپنی نیپون فرصت یافته بود تا با محصولات ارزانترش، بازار برنامه های کودکان را در تلویزیون ایران به انحصار خود در آورد. کودکان ایرانی، http://en.wikipedia.org داستانهای مشهور غربی همچون تام سایر، هکلبری فین، دور دنیا در هشتاد روز، بابا لنگ دراز و حتی افسانه ایرانی «سندباد بحری» را هم به روایت نسخه های ژاپنی نیپون می دیدند.

در کنار آنها، شماری از کارتونهای غربی هم (که بازمانده از دوران پیش از انقلاب یا نخستین سالهای پس از آن بودند و بسیاری از آنها گرایش آموزشی داشتند) به سهم یک ساعته کودکان از تلویزیونی راه می یافتند که آکنده از اخبار و اعلامیه های جنگ بود.

کارتون

این جیره رویاهای ارزان قیمت، روزی دو نوبت عرضه می شد؛ صبحها برای دانش آموزانی که بعدازظهر به مدرسه می رفتند و تکرارش در بعدازظهر برای کسانی که صبح، سر صف و کلاس بوده اند.

خانواده دکتر ارنست

نام اصلی: فلون در جزیره شگفت انگیز، بر اساس: www.gutenberg.org خانواده سوئیسی رابینسون (یوهان داوید ویس -1812)، محصول: نیپون (ژاپن)- 1981، 50 قسمت 26 دقیقه ای

.

در این نسخه کارتونی، فلون دختر 10 ساله و پرجنب و جوش خانواده، محور داستان است. پدر او، دکتر ارنست نامه ای از دوست انگلیسی خود دریافت می کند که حالا در استرالیا اقامت دارد و از دکتر ارنست هم می خواهد تا به او بپیوندد زیرا در این سرزمین مهاجران، به شدت به پزشک نیاز است. اعضای خانواده، تصمیم می گیرند تا خانه قدیمی خود در برن را ترک کنند و راهی سفر دریایی به سوی استرالیا شوند اما سرانجام سرنوشت آنها را به صورت کشتی شکستگانی به ساحل این جزیره می رساند. خانواده دکتر ارنست تلاش می کنند تا خود را با وضعیت تازه تطبیق دهند و با استفاده از منابع غنی موجود در جزیره و بقایای کشتی شکسته، زندگی را از نو سروسامان دهند. در این میان، سازندگان کارتون قصد داشته اند تا با روایت ماجراهای فلون کنجکاو و پرشور، بر اهمیت نقش خانواده و لذت زندگی در میان طبیعت بکر تاکید کنند.

حنا، دختری در مزرعه

نام اصلی: کاتری، دختر گاوچران، محصول نیپون (ژاپن) - 1984، 49 قسمت 26 دقیقه ای

حنا

یکی دیگر از محصولات شرکت نیپون که در غیاب تولیدات پرطرفدار (و گران قیمت تر) بین المللی به بازار ایران راه پیدا کرد و در میان تماشاگران خردسال آن دوران محبوب شد. داستان فرزندی که به دنبال مادرش می گردد، مضمون آشنای سریالهای ژاپنی آن دوران، از جمله هاچ زنبور عسل، در اینجا هم تکرار می شود؛ کاتری (حنا) با پدربزرگ و مادربزرگش در مزرعه ای در فنلاند زندگی می کند و منتظر است مادرش که برای کار به آلمان رفته بازگردد. اما جنگ جهانی آغاز می شود و کاتری (حنا) با وقایع ناگوار بسیاری روبرو می شود از جمله قادر به برقراری ارتباط با مادرش نیست. اما او این دشواری ها را با سخت کوشی و اراده قوی تحمل می کند و همواره از محبت و علاقه اطرافیانش برخوردار است.

بنر

نام اصلی: بنر تیل، داستان سنجاب خاکستری، بر اساس داستانهایی از ارنست تامپسون ستون، محصول: نیپون (ژاپن) - 1979، 26 قسمت 26 دقیقه ای

بنر

باز هم ماجرای جدایی از مادر (نامادری) در یکی از محصولات نیپون که داستان آن این بار، همچون مجموعه دیگری از ساخته های همین شرکت (دهکده حیوانات با نام اصلی میشا) در میان حیوانات می گذرد. سنجابی کوچک اندکی پس از به دنیا آمدن به مزرعه ای می آید و از بخت بد به دست انسانی گرفتار می شود که قصد دارد او را به گربه دست آموزش بدهد تا بخورد. اما دل گربه به حال سنجاب کوچک می سوزد، او را به فرزندی قبول می کند و نام بنر بر او می گذارد. بنر و مادر گربه اش با شادمانی در مزرعه زندگی می کنند اما خوشبختی انها طولی نمی کشد؛ مزرعه آتش می گیرد، بنر از مادرش جدا می شود و ناچار به جنگل فرار می کند؛ جایی که با حیوانات جنگلی روبرو می شود و ماجراها و دشواری های مختلفی را تجربه می کند.

پسر شجاع

نام اصلی: ماجراهای دون چاک، محصول KNACK (ژاپن)- 1975، 26 قسمت نیم ساعته، دنباله: داستانهای تازه دون چاک، 1976، 73 قسمت

پسر شجاع و خانم کوچولو

در رقابت میان www.nipponanimation.com نیپون و www.toei-anim.co.jp توئی، دو تولیدکننده بزرگ انیمیشن در ژاپن، KNACK جزو شرکتهای ناکامی است که هرگز نتوانسته چنان موفقیتی را به دست آورد و صرفا به تولید محصولات تقلیدی و ارزانتر که بیشتر بازار صادراتی دارند دلخوش بوده است. این شرکت همچنین در تولید کارتونهای پورنوگرافیک هم دست داشته است. با وجود این، یکی از محصولات آن، «ماجراهای دون چاک» و دنباله اش توانست جایگاهی میان کودکان ژاپنی پیدا کند و به محبوبیت برسد. این کارتون در میان بچه های ایرانی هم به شهرتی (شاید بیش از ژاپن) رسید؛ تقریبا همه بچه هایی که در دهه شصت و اوایل دهه هفتاد تماشاگر برنامه کودک بوده اند، «پسر شجاع» را به یاد می آورند. این مجموعه، ماجراهای یک سگ آبی جوان و شجاع به نام چاک (پسر شجاع) را بازگو می کرد که لباس سرهمی آبی می پوشید. وقتی چاک و دوستان کوچکش به دردسر می افتادند، او معمولا به سراغ پدرش می آمد تا کمک بگیرد. تمام شخصیتهای اصلی این مجموعه در فارسی با نامهای کلی خوانده می شدند، از جمله: پسر شجاع، خانم کوچولو، خرس مهربون، شیپورچی، خرس قهوه ای و ... پدر پسر شجاع!

رامکال

نام اصلی: راسکال، محصول نیپون (ژاپن)- 1977، 52 قسمت 26 دقیقه ای

رامکال و استرلینگ

این بار حیوانات و انسانها کنار هم در یکی از محصولات نیپون نقش آفرینی می کنند، گرچه این همزیستی پایدار نیست؛ استرلینگ نورث، پسر خوش قلبی است که حیوانات را خیلی دوست دارد. او یک روز یک بچه راکون را در جنگل پیدا می کند. استرلینگ راکون را راسکال (رامکال) می نامد و به خانه می برد. از این به بعد، رامکال همراه همیشگی استرلینگ می شود. همه چیز به خوبی پیش می رود تا آنکه یک روز ذرت شیرین زیر زبان رامکال مزه می کند و او شبانه به مزرعه ذرت همسایه یورش می برد. استرلینگ درک می کند که همزیستی انسان با حیوانات وحشی واقعا دشوار است. داستان زمانی که باد و بوران سنگین، گله دامهای پدر استرلینگ را به کلی تلف می کند، تلختر می شود. استرلینگ باید به دبیرستانی در میلواکی برود. رامکال حالا بزرگ شده است و استرلینگ تصمیم می گیرد او را به محیط طبیعی اش در میان درختان جنگل باز گرداند. او رامکال را به کنار دریاچه می برد و رها می کند تا به میان درختان برود. خود او هم روز بعد شهرش را با قطار ترک می کند و به سوی میلواکی می رود.

دختری به نام نل

نام اصلی: سرگردانی های دختری به نام نل، بر اساس رمان www.gutenberg.org The Old Curiosity Shop نوشته چارلز دیکنز، محصول: Dax International (ژاپن) 1979 تا 1980، 26 قسمت 26 دقیقه ای

نل

یک نسخه ژاپنی دیگر از رمانهای غربی که باز هم مضمون جستجوی مادر را دارد. این بار نل ترنت در بریتانیای عهد دیکنز به همراه پدربزرگش به دنبال مادرش می رود. اما همراهی این پدربزرگ که در داستان دیکنز از ناچاری و فشار مالی به قمار رو آورده است، نمی تواند کمکی به جستجوی نل بکند. برادر نل که بیشتر با موهای بلندی به یاد آورده می شود که صورتش را می پوشاند، هم از شخصیتهای مجموعه کارتونی بود. سازندگان مجموعه قصد داشته اند با آفریدن موقعیتهایی، علاوه بر ماجراجویی و درام، عنصر کمدی را هم به داستان بیفزایند اما وحشت و بدبختی نل و تصویر سیاه بریتانیای قرن نوزدهم (که از آثار دیکنز برگرفته شده) فضای کارتون را تیره تر می کند. شاید به دلیل همین تیرگی، یکی از اعضای مجله زیگ زاگ در پاسخ به نظرخواهی محبوبترین کارتونها، نه تنها «دختری به نام نل» را در فهرست کارتونهای محبوب خود نیاورد بلکه آن را در شمار مجموعه هایی که از آن نفرت داشت ذکر کرد. با این حال، نل و پدربزرگ و جعبه موسیقی شان به اندازه کافی رای آوردند تا در لیست محبوبترینها جای بگیرند!

 

بابا لنگ دراز

براساس www.gutenberg.org کتابی به همین نام (نوشته جین وبستر - 1912)، محصول: نیپون (ژاپن)- 1990، 40 قسمت 26 دقیقه ای

.

شخصیت اصلی داستان، جروشا «جودی» آبوت دختر سرزنده و باهوشی است که در یک پرورشگاه بزرگ می شود اما با پشتیبانی مالی حامی ناشناس خود می تواند به مدرسه خصوصی راه یابد. جودی که حامی خود را نمی شناسد و فقط در یک نگاه از پشت سر دیده است، او را «بابا لنگ دراز» می نامد و اغلب درباره زندگی و فعالیتهایش به او نامه می نویسد (رمان در قالب همین نامه ها روایت می شود). جودی در مدرسه به سختی تلاش می کند تا فاصله فرهنگی خود با جامعه پیرامونش را که ناشی از بزرگ شدن در انزوای پرورشگاه است، جبران کند. در پایان، «بابا لنگ دراز» خود را معرفی می کند.

 

 

مهاجران

نام اصلی: رنگین کمان جنوبی، محصول نیپون، ژاپن - 1982، 50 قسمت 26 دقیقه ای

مهاجران

در حافظه کسانی که از کودکی خود سالهای بیشتری فاصله گرفته اند، قصه های این مجموعه و حتی گاهی هویتش با «خانواده دکتر ارنست» اشتباه می شود. اینجا هم بار دیگر با داستان سفر یک خانواده اروپایی به قلب طبیعت بکر استرالیا روبرو هستیم: اما خانواده لوسی، برخلاف خانواده «سوئیسی» دکتر ارنست، از انگلستان به استرالیا مهاجرت می کنند تا یک مزرعه بزرگ را اداره کنند. آغاز زندگی تازه با ناامیدی و ناکامی تمام همراه است. روزهای دردناک نومیدی شان تا زمانی که سرانجام زمین مزرعه شان را صاحب می شوند ادامه دارد. با وجود این، لوسی و خواهرانش از تجربه های متنوع و تازه خود، از جمله کشف حیوانات عجیب و غریب و آشنایی با بومیان و دیدار با آدمهای جدید لذت می برند.

منبع: زیگزاگ‌مگ


نظرات ()